Dongwoon - BEAST

Wena nie dopisuje ostatnio.

Dużo rzeczy zaczętych mało dokończonych.

Krytyka mile widziana .-.

Komentarze też.

*dedykacja dla dwóch wspaniałych Ad, słoneczek w deszczowe dni* 

 Trzasnęłam drzwiami. Może było to trochę niedojrzałe, ale po prostu był to odruch. Wydawało mi się, że przynajmniej tym wyładuję trochę swojej złości. Nie udało się jednak i jeszcze bardziej zdenerwowana wbiegłam po schodach.

-JiYeon! - usłyszałam wołanie.

Nie zwolniłam. Wpadłam do sypialni i bezradnie osunęłam się na podłogę. Łzy kuły moje powieki, zagryzłam więc wargi. Nie chciałam płakać. Nie mogłam pokazać jakiejkolwiek słabości.

-JiYeon – nadusił klamkę, ale w porę przekręciłam kluczyk. -JiYeon... Porozmawiaj ze mną. O co ci chodzi?

Prychnęłam.

-O co mi chodzi? Według ciebie to normalne, gdy twój chłopak udaje dla swojego dobra parę z inną dziewczyną? Serio? A gdybym to ja miała tak zrobić, to jakbyś się czuł? -nie wytrzymałam i łzy spłynęły mi po policzkach.

-To dla naszego dobra, nie tylko mojego. Dziennikarze zostawią cię w spokoju. Będziesz normalnie żyć – próbował wyjaśnić.

-Ale ja chcę żyć z tobą, nieważne czy normalnie, czy nie. Nie obchodzą mnie dziennikarze i fanki. Po prostu nie dam rady patrzeć, jak publicznie trzymacie się za ręce. To moje miejsce.

-Nikt nigdy ci go nie zabierze, rozumiesz?! - walnął w drzwi. Wystraszona wzdrygnęłam się. -Nikt nigdy nie zastąpi ciebie. Zwłaszcza JiHyun. Jesteś dla mnie najważniejsza i tak już będzie na zawsze. Tylko twoja dłoń idealnie pasuje do mojej i tylko ją będę trzymał z czułością. Z nią będę tylko grał, aby wieczorem wrócić do ciebie i cię przytulić. JiYeon to nie jest dla mnie łatwę, ale nie mogę się sprzeciwić CEO, które w tym wypadku ma rację.

Każde wypowiedziane zdanie nabrało sensu, a ja się poddałam. Kochałam go całym sercem i trudne było dla mnie życie bez niego. Bez tego uśmiechu, czułych gestów, a nawet rozrzuconych skarpetek.

Otworzyłam drzwi. Siedział oparty o ścianę. Na mój widok poderwał się na równe nogi i mocno mnie przytulił. Zacisnęłam palce na jego luźnym swetrze.

-Nie zostawiaj mnie, ok? - poprosiłam.

Nie uzyskałam odpowiedzi. Zamiast tego odszukał wargami moje i złączył je w pocałunku. Jak zawsze delikatnym i czułym, ale teraz był zapewnieniem dotrzymania obietnicy, a nie tylko pieszczotą.

~~

Starałam się. Starałam się wierzyć, że to dla naszego dobra. Wmawiałam sobie, że on tylko gra i mordowałam każdą cząstkę zazdrości, która się pojawiała. Cierpiałam najczęściej w samotności. Dongwoon chodził na treningi, a ja siedziałam w domu. W mediach dosłownie huczało o jego „związku” z JiHyun, więc unikałam ich jak ognia.

Żyłam tak już miesiąc. Widywałam się z nim raz w tygodniu. Ostatnimi czasy zostawał w wytwórni na noc i nasze spotkania odbywały się, kiedy wracał po czyste rzeczy. Miało być lepiej. Nie było. Można powiedzieć, że się pogorszyło.

Ocknęłam się z tych ponurych myśli. Zapłaciłam za kawę na wynos i miałam wychodzić z kawiarni. Coś mnie powstrzymało. Obraz Dongwoona i JiHyun na dużym plazmowym telewizorze. Trzymali się za ręce i przemierzali drogę z samochodu do drzwi wytwórni. Zacisnęłam palce na papierowym kubku, a reporterka wypowiadała się na temat pary. Jednak najbardziej bolał widok jego uśmiechu. Był taki naturalny i szczery...

Wybiegłam na zewnątrz, a nogi same poniosły mnie w stronę CUBE. Weszłam do środka wejściem dla personelu i skierowałam się do sali, gdzie BEAST przesiadywali najczęściej. Tak też było. Chłopcy przywitali mnie uśmiechami, ale brakowało tego jednego. Tego, który mnie pocieszał i podnosił na duchu.

-JiYeon! Dawno się nie widzieliśmy – Doojoon odezwał się jako pierwszy. -Jak tam u ciebie?

-Super! Nigdy nie było lepiej! Mam tyle swobody, jak nigdy! Zwłaszcza w pustym mieszkaniu, bo Dongwoon chyba zapomniał gdzie mieszka – wypaliłam.

Patrzyli po sobie zdziwieni.

-Ale jak to? Przecież wy... Wy już nie... Ale... - Yoseob miał problemy z wysłowieniem się.

-My co „nie”? - nie wiedziałam co myśleć. Czułam się jakbym spadała w dół przepaści, a dookoła nie było niczego, co mogłoby służyć jako pomoc. Jako ratunek.

-Przecież zerwaliście – oznajmił KiKwang.

Upadłam. Nogi się pode mną zagięły i upadłam. To co powiedział do mnie nie dotarło. Co? Co Dongwoon im powiedział? Dlaczego tak myślą? Co tu się dzieje?

-Gdzie on jest? - wyszeptałam.

-JiYeon... - próbowali mnie uspokoić.

-GDZIE ON DO CHOLERY JEST?! - wrzasnęłam.

-W sali tanecznej na górze – odpowiedział HyunSeung.

Wstałam i ruszyłam w wyznaczonym kierunku. W głowie mi huczało, a żołądek zacisnął się w supeł. Nie chciałam zaakceptować myśli, że Dongwoon mógłby okłamać mnie czy zespół. Nie należał do osób, które bawiły się czyimiś uczuciami. Tak mi się przynajmniej wydawało.

Otworzyłam drzwi z rozmachem, a cała ta energia wyparowała, kiedy zobaczyłam go obejmującego JiHyun. Siedzieli na kanapie i śmiali się. Do czasu. Do czasu, kiedy zauważyli mnie. Przez twarz Dongwoon przemknęło przerażenie.

-Teraz też grasz?! Bo jeśli tak to kurwa rola warta Oscara! - podeszłam bliżej. -Nie wiem co to za film, ale ja nie chcę już w nim grać! - pchnęłam go, kiedy wstał. -Jesteś chujem. Wiesz o tym? I to dużym – chciał chwycić mnie za dłoń, ale ją odsunęłam. -Nie dotykaj mnie. Nigdy.

-JiYeon... - zaczął.

-CO?! Teraz też wciśniesz mi jakiś gówniany kit?! Wiesz co Dongwoon... Miałam cię za kogoś lepszego! Jakim prawem mówisz wszystkim, że nie jesteśmy razem, a miesiąc wcześniej mówisz mi, że nigdy mnie nie zostawisz?! Nie rozumiem cię i tego całego przedstawienia.

-JiYeon...

-Nie. Nie odzywaj się jeśli masz zamiar kłamać. Do domu też nie wracaj. Ah! Tak tego nie robisz! - odwróciłam się na pięcie i wyszłam. Dopiero za drzwiami maska opadła i łzy ozdobiły moje policzki.

~~

Przyjechał za mną. Próbował rozmawiać, ale go ignorowałam. Pakowałam jego rzeczy, a on stał w drzwiach i się przyglądał. Wyglądał tak kurewsko idealnie i ta rzeczywistość wydawała się jeszcze bardziej absurdalna.

Zapięłam suwak i postawiłam walizkę na ziemi.

-Oddaj klucze – rozkazałam.

-JiYeon – chciałam przerwać. -Siedź cicho i pozwól mi wyjaśnić. Powiedziałem im tak, bo wiedziałem, że nie poprą tego pomysłu. Że nas wydadzą. Wiem to głupie, ale chciałem dobrze!

-Nie widzisz, że wyszło gorzej! Mogłeś mówić prawdę poczynając od naszego związku! - usiadłam na łóżku. -Wiesz jak bardzo mnie to wszystko bolało?! Ile łez kosztowało?!

-A mnie nie?! Wydaje ci się, że mogłem zasnąć bez ciebie obok?! Że łatwo mi się uśmiechało idąc z JiHyun przed tymi wszystkimi kamerami?! JiYeon kocham cię! Nie chcę odchodzić i wiem, że ty też nie chcesz abym odszedł – uklęknął obok mnie.

-Boję się – wyznałam zakrywając twarz dłońmi. -Boję się, że znowu mnie oszukasz.

-Jeśli znowu to zrobię, odejdę. Obiecuję ci, że więcej cię nie zranię – wytarł kciukiem moją brodę. -I nie płacz, bo też będę – uśmiechnął się, Mur otaczający moje serce runął.

Co ja mogłam na to, że kochałam tego gnojka bardziej niż to możliwe. Potrzebowałam go tak samo jak powietrza i jedzenia. Dzięki niemu moje życie miało sens.

-Kocham cię – powiedział. Ujął moją twarz w dłonie i zmusił do spojrzenia w czekoladowe oczy. -Kocham cię, jak wariat i nie przestanę! Ani teraz, ani nigdy! I w dupie mam CEO! - wstał i podszedł do drzwi balkonowych. Otworzył je i wyszedł z pokoju. Zdziwiona zrobiłam to samo. Chwycił moją dłoń i krzyknął – KOCHAM KIM JIYEON! KOCHAM JĄ!

Serce waliło mi, jak oszalałe, ze szczęścia i z przerażenia bo pod domem stali dziennikarze. Nie przejął się tym i pocałował mnie.

-Jesteś głupi – zaśmiałam się.

-Wiem, ale nie ma ideałów.

Są. I taki właśnie stał przede mną. Tylko mój.